نوشته ای در جهت شفای کودک درون

چه عالی که هنوز 1 1م زنده ست و اجازه ندادم که بمیرد و از بین برود. خوشحالم و خدا را هزاران بار شکر که باورهای غلط نتوانستند آن نور درونم را به کلی خاموش کنند. اگرچه این نور زیبا گهگاه ضعیف و کم سو شده اما با اندک جرقه ای دوباره درخشان و همانند سابق پرشور و حرارت می گردد.

کودک زیبای درون من، روح لطیفم!

مرا ببخش که در طول زندگی گاه با انتخاب های نادرست، تو را از عشق راستین محروم کردم.

تو لایق عشق، محبت، قدردانی و سپاسگزاری هستی!

پاکی، صداقت، نشاط، شور و اشتیاقت را درک کرده و خودم دوستدار، مشوق و مراقبت هستم. نگران نباش عزیزترینم.

رهای من!

خودم همه چیز را برایت درست میکنم و دست نوازش از سرت بر نمی دارم... نترس و راحت باش دختر ناز و کوچک...