«فعلا بدون رمز۲»

مهارت کلامی پایین آسیبهای زیادی در زندگی به من زد. همیشه کلی حرف در ذهن داشتم اما در همان لحظه واژه ی مناسب و جمله بندی قشنگ پیدا نمی کردم. به همین خاطر ترجیح می دادم ساکت باشم و بیشتر نگاه کنم. حتی زیاد گوش هم نمی دادم چون توانایی ام در پردازش شنیداری و درک حرفهای دیگران نیز چندان قوی نبود.

بیشتر نگاه می کردم و میخواندم، گاهی هم حرفهای تلنبار شده ی درونم را می نوشتم. با نوشتن راحتتر بودم چون هنگام نوشتن، همیشه فرصت کافی برای تولید جمله ی متناسب با مفهموم ذهنی وجود دارد.

یکی از آسیب هایی که از این تواناییِ گفتاریِ ضعیف متحمل شدم عدم توانایی در گفتنِ « نه» بود. بابت این «نه نگفتن» آنقدر به همه چیز و همه کس بله گفتم که چشم باز کردم و دیدم دیگر خودم را و فردیتم را گم کرده ام و باید آنقدر دنبال خودم بگردم تا دوباره پیدایش کنم.